Like No Other Market!

Vanavond tijdens het diner dat als afsluiting gold van de tour door onze buurt die Morningside Heights heet, vroeg Julie uit Michican me wat het verschil tussen Europe en New York volgens mijn recent opgedane indrukken is. Hoe graag ik ook een verfrissend en onderscheidend antwoord wilde geven, kon ik het niet anders uitdrukken dan 'size'. Alles, maar dan ook echt alles, is hier groter. Groter, diverser, intenser.

Een voorbeeld.

Op zondagmiddag liep ik met Theresa, een meisje uit Munster die ik die ochtend leerde kennen bij onze receptie, door New York. We hadden al een redelijke wandeling door Central Park en Bed, Bath & Beyond (een soort Blokker on XTC) achter de rug, toen we besloten toch maar even boodschappen te doen voor het ontbijt de volgende dag. Jared, een vriend van me die net terug in Amsterdam is na een half jaar New York, raadde me Fairway Market ("Like no other market!") aan. Aan 125th street, onder de enorme brug die naar The Bronx leidt, doemde langzaam en parkeerplaats op. Tussen de MacDonalds, de BBQ Bar en de Hudson River vonden we Fairway. Buiten: honderden, ja, letterlijk honderden, appels. Bontgekleurde en zich op tien verschillende manieren van elkaar onderscheidende exemplaren vormen uitgestald op houten marktkramen de omheining van de supermarkt. Binnen: hel. Drie gangpaden (de gehele Albert Heijn, zeg maar) gevuld met cerials. Wil je crispy, crunchy, regular, super, low-fat, non-fat, low-carbs, nuts, raisins, chocolate, marsmallow, peanutbutter almondflavoured? Het kan allemaal. Wil je een combinatie? Ook geen probleem. Wil je vergelijken? Er zijn minstens twintig merken. 

Dan de Cold afdeling. Hele varkens, paardenpoten, kippenkoppen en al wat God geschapen heeft in die negen dagen vind je keurig bloederig in de vitrines. Zeevruchten? Tuurlijk,  de ISPC is er niets bij. En melk? Vergeet de saaie keuzes in Nederland. Vol, halfvol en soms nog biologisch. Dat is slechts het begin. Ook hier kan elk bestandsdeel wat melk melk maakt uitvergroot, weggelaten of gemuteerd zijn om weer aparte soorten te creeeren. Extra calcium, calcium voor kinderen, calcium voor ouderen, stofjes die je langer laten leven, stofjes die je huid doen stralen, het zit blijkbaar allemaal in melk. En laten we natuurlijk vooral niet de uitdagend uitgebreide schaal van mogelijke hoeveelheden vet vergeten. En dit allemaal met gangpaden van maximaal 1,5 meter breed en zeker twee keer het aantal toegestane mensen.

Ik ging naar huis met twee rood glanzende appels, een zak zeer biologisch verantwoorde bananen, een pak tropicana waar ik zeker een maand mee ga doen en het winnende pakje groene thee dat werd verkozen boven de andere 20 soorten.

Hoera. Ik ben in Amerika!

En die hoera is niet cynisch. Het is hier fantastisch. Ongeloofwaardig fantastisch. Ik woon in I-House (www.ihouse-nyc.org). Een soort community van Graduate studenten, PHD kandidaten en visting professors die ergens in New York studeren. De meesten gaan naar Colombia wat hier om de hoek ligt. Hier is bij 122th street en Claremont. Net boven Central Park en naast Harlem. Een buurt die een eclectische mix van inwoners kent. Soms heb ik het idee dat ik in de Nieuwe Doelenstraat loop, soms voel ik me misplaatst tussen vele gangster-achtige types. Ikzelf ga niet naar Colombia maar naar NYU, Comparative Literature Department.

De gedachte dat ik hier pas 2 dagen ben is bizar. Het voelt zo lang dat ik niet eens kan beginnen met het beschrijven van mijn dagen. Het komt neer op ontzettend veel lopen, zien, praten en mijn ogen uitkijken. En open houden trouwens. De Jetlag werkt niet echt mee; elke ochtend ben ik om 7 uur klaarwakker. 

Tot zo ver: central park, down-town, up-town, subway, NYU ID card, een kamer van 16 m2, een kamer op de 10e verdieping, een kamer met uitzicht op de Hudson River en New Jersey, mensen van over de hele wereld spreken, morgen Capoeira spelen, woensdag indoor hockey spelen, zondag hiphop leren, internet en telefoon (212 280 7678) op mijn kamer, bagels eten, high worden van de intens sterke koffie van Starbucks, 3 huisgenoten leren kennen waarvan er eentje operazangeres is, me stiekem zondagochtend wel een beetje alleen voelen, me nu heel openlijk heel gelukkig voelen, me opgeven voor de courses Archive, Image Text; Fetishism and Visuality; Ranciere and the Post-Althusserians, ... ... ...

Zo chaotisch als het bovenstaande verhaal is, zo chaotisch en vooral extreem vol van indrukken voel ik me ook. Het is een representatie van de eerste twee dagen New York. Gedurende de komende maanden zal het wat gestroomlijnder worden. 

Of niet.