Vandaag ben ik er precies zes weken. Anderhalve maand. Een heleboel dagen. Nog meer minuten. Ontelbaar veel indrukken.
Langzaam lijkt de wild gekleurde brei van gedachten te destilleren en beginnen contouren zich op de bodem af te tekenen. Niet alleen vormen er woorden rondom mijn indruk van de stad en de mensen, maar kan ik bovendien mijzelf in deze stad beter positioneren. En begrijpen. Het is net zo fantastisch als confronterend om jezelf tegen te komen, te ontdekken en herkennen in een vreemde situatie en omgeving. Het zijn geen wereldschokkende observaties die ik doe, maar juist die kleine momenten waarop je denkt: "ah, ok, dus daarom...", voelen erg waardevol.
Het is een een groot goed te weten dat je aan de andere kant van de oceaan een bestaan kunt opbouwen. Dat je vrienden maakt. Dat je ook hier de regels wat ruimer kunt interpreteren en zo mogelijkheden creëert om interessante mensen te ontmoeten. Dat je de kennis die je hebt verzameld in de afgelopen jaren ook daadwerkelijk kunt gebruiken, en dat je een verhaal te vertellen hebt. Dat je thuis mensen hebt die je missen en jij hen.
Maar dat het ook ontzettend eenzaam kan zijn. Juist omdat je thuis al zoveel hebt. Of dat sommige aspecten van een cultuur je niet aan staan. Dingen die je niet begrijpt en anders zou aanpakken. Dat het belachelijk snel gaat hier. Dat je Brooklyn eigenlijk de leukste plek vind, omdat het daar wat relaxeder aan toe gaat, en dus in feite meer lijkt op Amsterdam. Dat je liefde langskomt en alles in een compleet andere context plaatst. Dat New York ineens niet meer zo fijn voelt zonder hem, en je moet vechten om het weer jouw stad te maken. Dat al die liters water tussen jullie in jouw plannen om hier langer te blijven doen wankelen.
Dit klinkt natuurlijk allemaal ontzettend zwaar, want laten we wel wezen, ik ben hier maar 5 maanden en dat is veel te kort om hier echt een bestaan op te bouwen. Vrienden maken met een vertrek in je achterhoofd is een compleet andere situatie dan wanneer ik hier voorgoed zou zijn gaan wonen. Een einddatum verandert alles, en is in geen enkel opzicht te vergelijken met een eindeloos uitzicht.
In de context van deze eeuw gekenmerkt door globalisatie waarin het volstrekt normaal is (normaal in een zeer selecte groep mensen uiteraard) om na je studie, of zelfs soms al na je middelbare school, naar het buitenland te gaan, klinkt mijn verhaal bijna pathetisch. Ik woon samen met mensen voor wie dit al het derde buitenland verblijf is, die al 5 jaar in Zuid-Afrika hebben gewoond, die als onderzoeker van Universiteit naar Universiteit trekken, die ontwikkelingswerk hebben gedaan over de hele wereld en die uit gezinnen komen waar het hele leven van de ouders gericht is geweest op de mogelijkheid voor de kinderen om te studeren. Geloof me, ik voel me elke dag minder belezen, bereisd en ervaren.
Maar ik ben hier gekomen om te leren, te genieten van alles wat nieuw is maar vooral om meer zekerheid te krijgen over wat ik wil gaan doen (als ik later groot ben). En stiekem denk ik dit steeds meer te weten. Misschien wil ik het nog niet opschrijven, misschien is het nog te vroeg om het echt zeker te weten. Maar er kriebelt iets, er groeit iets, en het wordt op verschillende manieren bevestigd.
Voor nu volstaat het te zeggen dat ik uitdaging nodig heb, afwisseling, esthetiek gecombineerd met betekenis en spanning. En wat dat betreft vermaak ik me hier nog wel een tijdje.
Voor begeleidend of wellicht contrasterend beeld: nieuwe foto's op flickr
