Alle zintuigen op scherp

Wonen in een ander land vraagt om een culturele evaluatie van het land of de plaats van herkomst. Niet alleen dwingt het zich dagelijks manifesterende onbekende mij tot een vergelijking maar op zijn of haar beurt plaatst ook de nieuwe omgeving mij steeds in een tussenpositie door er naar te vragen. Het onderzoek naar overeenkomst, maar vooral ook verschil is een terugkerend onderwerp van gesprek. 

Na drie weken die vooral gekenmerkt worden door een grenzeloos enthousiasme, kunnen ook de eerste grote verschillen worden opgetekend. Zoals beeld vaak boven tekst wordt verkozen, verkies ik tot de verbeelding  sprekende anekdotes boven accurate beschrijvingen:

"Ik word gewoon nu al moe van de gedachte om op zoek te gaan naar een ander. Bovendien, ik heb me al een tijd terug neergelegd dat ik niet alles kan hebben wat ik wil hebben. Ik zal gewoon moeten accepteren dat er veel dingen zijn die ik niet leuk vind, aan hem dan, bedoel ik. Het is op zich wel leuk hoor. Ik bedoel, het is fijn samen. En het is gewoon een cultuur ding van hem en zijn vrienden om elke keer dat ze samen zijn stoned te worden. Ik begrijp daar niets van, en ik mag die vrienden van hem eigenlijk ook niet echt, maar ja, het is nu eenmaal zo. Kun je je voorstellen om weer de datingscene in te gaan? Dan liever hoe het nu is." Haar vriendin knikt begrijpend terwijl ze nipt van haar Upper West Side caffe latte en de baby in de kinderwagen sussend toefluistert. 

-

"Oh! Leuk! Mijn roommate komt uit Bon. Als je wilt kun je haar wel ontmoeten? Ik zal haar over je vertellen, dan kunnen jullie een keer koffie gaan drinken. Zij woont geloof ik al iets langer in New York dus dan kan ze je een beetje rondleiden ofzo.

Maar spreek je nog andere talen naast Duits?"

(Kate's overtuiging dat Amsterdam in Duitsland ligt verklaarde haar, tot dusver voor mij volstrekt onduidelijke, interesse in mijn kennis over Duitsland)

-

Amerikaan 1: "Hi. How are you?"

Amerikaan 2: "Fine thanks. How are you?"

Amerikaan 1:  "Fine thanks."

Amerikaan 2: "Oh God, my day was terrible, I have never been more stressed."

Renée: ...?...

Amerikaan 1: "Hi. How are you?"

Renée: "Pff..pretty tired actually, I have been running around all day..."

Amerikaan 1: ...?...

Mocht je naar New York gaan, en mocht iemand je daar vragen hoe het met je is, geef dan geen antwoord. Dit is geen vraag, ik herhaal, dit is géén vraag. Het is een soort uitgebreide versie van een voor ons bekend 'hallo' of 'hee'. Nu heb ik dit in zekere kringen in Nederland ook al opgemerkt (hee, hoe is het? Hee, ja, goed met jou? Ja ook goed, dag. Dag.) maar voor mij blijft het iets mysterieus en elke keer brengt het me uit balans. Ik loop snel, check de metrotunnel of the train (niet the metro maar the train) al komt en besluit zonder daar echt over na te denken toch de local te nemen in plaats van de express, ik bestel hele ingewikkelde koffie zonder blikken of blozen, als ik uit eten ga wissel ik vlak voor het restaurant mijn comfortabele schoenen voor weergaloze pumps met onmogelijke hakken, maar de vraag in ontkenning 'how are you' doet mijn Amerikaanse voorkomen keer op keer wankelen. Nu oefen ik in stilte op mijn kamer. Wat dat betreft hebben de Amerikanen Socrates goed begrepen, een wedervraag is het beste antwoord.

-

en er is meer, veel meer, van waar dit vandaan kwam. 

-

Ik volg een fotografieles op de NYU Tisch School of Arts. Elke week moeten we een fotoserie inleveren. Minstens twee dagen per week loop ik gewapend met een camera door New York. Met de lens als scherm waar ik me achter kan verschuilen zie ik de stad op een hele andere manier. Details, de prachtige architectuur, prachtige mensen, de fascinerende manier waarop natuur en stad samenkomen op veel plekken; ik zie het en probeer het vast te leggen. Dus de volgende keer weer beelden in plaats van tekst. 

Dank voor alle lieve berichten en mailtjes. Het is heel fijn om over jullie belevenissen te horen en lezen!