En hoewel het een hele fijne avond was die wij pas afsloten om zes uur vanochtend, is het ergens ook een wrange avond. Het feest was een afscheidsfeest want de stages van de Duitsers zijn afgelopen. Ter gelegenheid van dit afscheid besloten we een filmpje te maken. De afgelopen week is Bianca druk bezig geweest ons allemaal op een kenmerkende manier vast te leggen en vervolgens van het verzamelde beeldmateriaal een kort filmpje te maken. Mooie woorden afgewisseld met Duitse liedjes zorgde gisteren op het feest voor van de hoogtepunten.
Ik schreef wrang, niet alleen omdat de jongens vertrekken maar ook omdat dit weer pijnlijk duidelijk maakt hoe weinig tijd ons nog rest. Volgende week ben ik op de helft, en we weten allemaal dat de afdaling velen malen sneller gaat dan het beklimmen van de berg, zeker met een warme zon in je gezicht en gesprekspartners die je steeds dierbaarder worden. Met dezelfde reden van verblijf en een vergelijkbaar eindpunt komen mensen heel snel dicht bij elkaar. Sneller dan wanneer de grenzen van tijd niet zo zichtbaar zijn, of zelfs worden bepaald door vliegtickets.
Dus ook al ben ik officieel nog niet op de helft, gezien het feit dat de tijd nu de exponentieel zal aflopen, is het eigenlijk al tijd voor een mid term review. Toepasselijk ook, want Spring Break is hier aangebroken en dat wil zeggen dat het semester op de helft is, zo niet over de helft.
Al moet ik zeggen dat ik geen tijdsafbakening nodig heb voor een terugblik. De afstand, zoals ik al eerder schreef, vraagt om een constante reflectie. Maar, zo is gebleken de laatste paar weken, ook voor een meer waakzame blik op de toekomst. Ik ben pas tegen het einde van mijn Master naar New York gekomen om colleges op niveau te volgen, en ik ben naar New York gekomen om er achter te komen wat ik wil. Dit laatste is natuurlijk nooit zo duidelijk een reden van vertrek geweest, maar het voorgevoel dat hier dingen op zijn plaats zouden vallen was juist. Niet alleen kom ik steeds dichter bij het punt van afstuderen, maar ontmoet ik ook mensen die mij na doen denken over de toekomst na de studie. De kriebels uit mijn eerdere blog worden steeds meer omgezet in woorden. De daarbij gepaarde energie in daden. Hoewel ik niets wil en kan forceren, is het moeilijk geduldig te zijn wanneer het antwoord op veel vragen zo dichtbij voelt. Promoveren? Artistic Research Master? Kunstacademie? Freelancen? In Nederland? Het buitenland? Of van alles een beetje?
Duidelijk wordt ook hoe belangrijk thuis is, en dat thuis gedefinieerd wordt door zowel kleine als grote dingen. Grote dingen als de grote liefde, onmisbare vriendschappen en onmisbare familie. Kleine dingen als fietsen over de grachten, groenten kopen bij de Turkse winkel om de hoek en wijn drinken in het Sarphatipark.
En wat zal ik deze stad missen. De stad vol mogelijkheden, de stad die dagen meer dan 24 uur geeft, de stad die inderdaad nooit slaapt, die zelfs ontzettend wakker is; zo wakker dat je niets anders kunt doen dan meegaan in de energie, in de ambitie en de kansen.
Ik ben er nog lang niet klaar mee, en ook al klinkt in mijn schrijven haast al een soort afscheid, niets is minder waar. Ik heb nog veel meer dan 2 maanden, nog 11 weken om precies te zijn, en die weken ga ik zo mogelijk nog meer genieten van alles wat deze omgeving me te bieden heeft.
New York en ik vermaken ons voorlopig nog wel even met elkaar.
(fotoverslagen zijn nog steeds te vinden op FLICKR)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten